هیچ‌تر

جنگی مهلک بود. همگی زخم بر تن داشته و از نفس افتاده بودند، برخی زخم ها سطحی و تازه و برخی چرک کرده و دردناک می‌نمود. ولی کسی به آنها رسیدگی نمی‌کرد، حتی خودشان هم به فکر درمان خویش نبودند. به گوش آنان صدایی جز نفیر خود، آشنا نبوده و جز نبرد، چیزی را حائز اهمیت نمی‌پنداشتند. در اینجا، هرکه برای پیروزی خود می‌جنگید؛ بی هیچ عذاب وجدانی خنجر بر تن غریبه ها فرود می‌آوردند و به راحتی بر زخم عزیزانشان، نمک می‌پاشیدند. این مکان جهنمی‌ست بی پایان. مگر اینکه از میان آنها شخصی به جای رزم، طبابت پیشه کند... 

هیچ

آن روز که سرفه‌هایش را شنیدی و سیگارت را دود کردی، نمی‌دانستی شاید رسد روزی که دیگر سیگار نکشی ولی نگاه گرمی منتظرت نباشد؟ آن روز که تشر زدی صدایش را ببرد، نمی‌دانستی که قرار است این کاشانه تا ابد، آوار شود؟ باشد ولی اکنون، به دنبال ترمیم چه هستی؟ نمی‌دانی، مرده‌ها، برنمی‌گردند؟ 

یخچال فریزر

آشناهای بیانی من یا دود شدن رفتن هوا و یا دیگه منو فراموش کردن

منم در نقش یه مامانبزرگ بیانی فرو رفتم و حینی که دارم بافتنی میبافم مهمونی جوونارو از پنجره تماشا میکنمXD

این پستم صرفا برای اینه که دلم هوای جوونی کرده چون قدیما(روم سیاه) ایسگای مردمو زیاد میگرفتمTT